سقف

!...باید امشب بروم

2325755090 — Thu, 28 Aug 2008 17:42:18 GMT

...باید امشب بروم.

من که از بازترین پنجره بامردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی،عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

باید امشب بروم...

...المپیک و مرگ تدریجی یک رویا

2325755090 — Sat, 23 Aug 2008 09:42:18 GMT

خدا را شکر،بالاخره المپیک ۲۰۰۸ پکن برای ایران به پایان رسید (البته با مدال طلائی که هادی ساعی عزیز به دست آورد تا آرزو به دل نمانیم،آفرین به غیرتش!).المپیکی که برای کاروان ورزشی ایران و البته مردم ایران پر بود از ناکامی.المپیک ۲۰۰۸ کلکسیون اشتباهات مسئولین محترم (!) و کادر فنی تیم ها شد.

در تکواندو نادریان بی تجربه و جوان به جای بهزاد خداداد راهی میدان بزرگ المپیک شد که مسلما نتیجه ی کار قابل پیش بینی بود.پیش از المپیک کادر فنی تیم ملی تکواندو برای توجیه تصمیم خود به بهانه تراشی های مختلف روی آوردند و ادعاهای مختلفی می کردند که خنده دار ترین حرف کادر فنی کاردان این بود: " سبک بازی نادریان مانند لوپز است " (لوپز قهرمان آمریکایی بزرگ و معروف در رشته ی تکواندو است!!!).

عزیزان با اطمینان به حرف خود (که برای خیلی ها حکم لطیفه را داشت) بهزاد خداداد را پس زدند،حالا از مسائلی که در حین برگزاری مسابقه ی انتخابی بین این دو برای خداداد به وجود آوردند چشم پوشی کردم...! استعداد نادریان را انکار نمی کنم اما باید بدانیم میدان المپیک محل محک زدن جوانان نیست،به خدا قسم نیست...نادریان استعداد لازم را دارد ولی نه در حد المپیک،نادریان فاقد تجربه بود (تجربه ای که در کنار تکنیک به کمک هادی ساعی آمد و فرجامش مدال طلا بود ).تمامی این حرف ها یعنی ما باید از بهترینمان استفاده می کردیم،بهترین ورزشکاری که در اختیار داشتیم...بهترین یعنی خداداد...یعنی بهزاد خداداد...

مربیان نازنین اعصاب مردم را محلی برای برای پیاده روی دسته جمعی تصور می کردند و به همین دلیل نه تنها به اشتباهاتشان اعتراف نمی کردند،بلکه تمام ناکامی ها را متوجه ورزشکاران می دانستند.مثلاً کادر فنی تیم ملی کشتی.ماجرا های بعد از باخت سوریان هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود (حتی اگر حمید سوریان عزیز قهرمان مورد علاقه ام نبود).عزیزان با حرف هایی نظیر "سوریان به خودش باخت" ، "اشتباهات فردی باعث باخت سوریان شد" و اظهار نظراتی از این دست قصد داشتند که تنها و تنها سوریان را در این باخت مقصر جلوه دهند که به هر جهت موفق نشدند...سوریان قهرمان ماست و ما به او عشق می ورزیم...

گلایه را تمام می کنم،این فقط بخشی از انتقادات من بود به کسانی که در این المپیک امیدم را نا امید کردند و قهرمانان سرزمینم را بی انگیزه...البته من به عنوان فردی عام انتقاد کردم و خود را منتقد نمی دانم،این را گفتم که بعد مثل گذشته نگویید نگفتی!!! بررسی و ریشه یابی مشکلات بماند برای کارشناسان و منتقدان راستین (تاکید می کنم راستین) ورزش...از ناکامی های المپیک که بگذریم به دستاوردی بزرگ می رسیم،به موفقیتی بزرگ...موفقیتی که تیم ملی بسکتبال کشورمان به دست آورد.بازی و عملکرد بازیکنان نسبتاً خوب بود که البته این ایده آل بسکتبالدوستان ایرانی نیست،اما به عنوان اولین تجربه بسیار ارزنده بود.به عقیده ی من تیم ملی بسکتبال بهترین بازی خود را مقابل آرژانتین انجام داد،آرژانتینی که مدافع عنوان فهرمانی بود.فقط مسئله ای که جای سوال داشت این بود که ما در برخی مسابقات آغازی طوفانی داشتیم اما با شروع نیمه ی دوم بازی کم جان تری را به نمایش می گذاشتیم که البته حامد آفاق نازنین معتقد بود که بازیکنان از لحاظ بدنی تحلیل می رفتند و بدنسازی خوبی نداشتند که من هم با ایشان موافقم اما آقای مشحون این ادعا را رد می کنند (که مطمئناً نظرشان محترم است).

از موفقیت های دیگر می توان به یکه تازی حامد حدادی عزیز اشاره کرد.حامد تا پایان دور مقدماتی در بخش بلاک شات با ۱۳ بلاک و میانگین ۶/۲ در هر دیدار به عنوان بهترین بلاک شاتر شناخته شد و در بخش ریباند با میانگین ۳/۱۱ در هر بازی و مجموع ۵۶ ریباند در پنج مسابقه لقب بهترین رباندر را از آن خود کرد.ارزش کار حامد زمانی مشخص می شود که آمار نشان می دهد ۲۸ ستاره ی لیگ NBA در مسابقات المپیک حاضر بوده اند و او در رقابت با بازیکنانی مانند لبرون جیمز،یائو مینگ و ... به عنوان بهترین معرفی شده است.

در کنار حامد حدادی بازیکنان دیگری نظیر صمد نیکخواه بهرامی کاپیتان ارزنده ی تیم ملی،مهدی کامرانی،اوشین ساهاکیان عزیز،حامد آفاق نازنین و ... نیز در ترکیب تیم درخشیدند.

پایدار باشد افتخار آفرینی جوانان غیور سرزمین جاویدمان،ایران...

----------------------------------------------------------------

راستی از این به بعد با آپ های هنری باز می گردم...

المپیک پکن،ایران و بسکتبال...

2325755090 — Mon, 04 Aug 2008 06:51:18 GMT

تا اغاز مسابقات المپیک زمان زیادی باقی نمانده، رویدادی مهم و هیجان انگیز در زمینه ی ورزش که البته می تواند بزرگترین سرگرمی و دلمشغولی من باشد!!! المپیکی که از ۱۴ مرداد سال قبل انتظارش را می کشیدم و اشتیاق برگزاری اش را داشتم، اشتیاقی که به خاطر حضور تیم ملی بسکتبال ایران ( فقط و فقط ایران!!! ) در این رقابت ها بود.حماسه آفرینی بازیکنان تیم ملی در رقابت های آسیایی سال ۸۶ به خصوص در روز ۱۴مرداد فراموش ناشدنی است. آن روز همه شوق المپیک را داشتیم، از بازیکنان و مسئولان بسکتبال گرفته تا علاقه مندان این رشته، اما امروز در شرایطی به المپیک می رویم که یکی از مشتاقان این میدان جهانی و جذاب را به همراه نداریم...بله، آیدین همیشه پاک، آیدین نازنینمان را می گویم... حسرتی که امروز داریم و همیشه هم همراهمان خواهد بود عدم حضور آیدین در المپیک است. شوق آیدین برای حضور در المپیک از ذهن دوستان و دوستداران او هرگز پاک نخواهد شد...

آیدین عزیزمان خاطرت آسوده باشد، همبازیانت با تمام توان خود در این میدان جهانی حاضر می شوند تا ما سربلند باشیم...من،تو،همه ی ایرانیان...آسوده خاطر باش نازنین ترین ما،بنشین و هنر نمایی دوستانت را تماشا کن، دوستانی که به خاطر عشقشان به تو از جان مایه می گذارند...

در پایان برای تیم ملی بسکتبال کشورمان و تمام تیم ها و ورزشکاران اعزامی به مسابقات المیپک پکن آرزوی موفقیت، سر فرازی و قهرمانی دارم.

پایدار باشد نام ایران همیشه جاویدمان...

مسعود خان کیمیایی من 68 ساله شد...

2325755090 — Mon, 28 Jul 2008 15:43:18 GMT

همیشه برایم گفتن و نوشتن درباره ی کسانی که خیلی دوستشان دارم هم آسان بود و هم سخت، آسان چون میزان عشق و علاقه ام را نسبت به آن ها میدانم و سخت چون در زندگی دشوار تر از هر چیزی ( البته برای من ) ابراز علاقه و احساسات است.حالا هم در چنین وضعیتی قرار دارم البته به قول عزیزی در این مواقع بهتر است که حرف دل را زد و به دنبال بازی با کلمات نبود...

این بار هم باید درباره ی شخصی بگویم که خاطرات سینمایی ام با او گره خورده، شخصی که عدم حضورش تحمل سینما را برایم غیر ممکن می سازد. هرگز از یاد نمی برم، انگارهمین دیروز بود، نسخه ی ویدئویی فیلمش حکم بعد از سه سال انتظار و نوشته ای که هیچ وقت در وبلاگ درج نشد...و حکم فیلمی که در تلخ ترین روزهای زندگی به دادم رسید...بگذریم...

همه چیز در ذهنم هست و هم زمان هیچ چیز نیست!!! نمی دانم چگونه میزان علاقه ام را نسبت به استاد مسعود کیمیایی بیان کنم، فقط می توانم بگویم که تابستان را به خاطر هفتم مرداد دوست دارم و هفتم مرداد را فقط به خاطر مسعود کیمیایی بزرگ...

مسعود کیمیایی برای من فقط حکم یک کارگردان را ندارد. او را بیش از یک هنرمند محبوب دوست دارم، بیش از یک کارگردان...استاد تفکراتش را به تصویر می کشد و دوستش دارم چون تفکرات او تفکرات من هم هست.دوستش دارم چون دست از اعتقاداتش نمی کشد و من هم مانند او هستم...دوستش دارم چون..................................

و بالاخره مسعود کیمیایی را دوست دارم چون خودش است، چون مسعود کیمیاییست...

عزیز دل سینما تولدتان مبارک...

مسعود خان کیمیایی من تولدتان مبارک...

تو را ای ریشه ام از تو / همه اندیشه ام از تو

ندیده دوست می دارم

تو را ای یارو کارم تو / همه دارو ندارم تو

تو را چون جان بیدارم / ندیده دوست می دارم

؟؟؟

2325755090 — Sun, 20 Apr 2008 15:08:18 GMT

و بالاخره سلام...

حسابی مشغول بودم و سردرگم، نت برایم غریبه بود و نتیجه اش آپ دو ماهه ام بود.حتی وقت نشد که سال نو را تبریک بگویم! هرچند دیر ولی سال نو مبارک!

سال هیجان انگیزی را پشت سر گذاشتم،پراز حوادث غیر قابل پیش بینی، تلخ و شیرین...

با آپ جدید بر میگردم...

راستی تولدی در پیش است...

گل گلدون من...تولدت مبارک...

2325755090 — Tue, 05 Feb 2008 15:47:18 GMT

سلام قهرمان...

چهل روزه که رفتی،چهل روزه که من... ما... تنهاییم...راستی چهلمین روز رفتنت روز تولدتم هست،جشن تولدت اونم بدون خودت...!

از خدا ممنونم به خاطر آفریدنت اما رفتنت...

روز تولدت رو به همه،به خودم،به طرفدارات،به صمد و... به خودت تبریک می گم.همیشه هستی...ماندگار ورزش ایران...

به سلامت! سفرت خوش! ای یگانه یاور من!

-----------------------------------------------------------------------------

عجیب هوای این ترانه رو کردم!!!

گل گلدون من

گل گلدون من، شکسته در باد/ تو بیا تا دلم، نکرده فریاد

گل شب بو دیگه، شب بو نمیده/ کی گل شب بو رو از شاخه چیده

گوشه ی آسمون، پر رنگین کمون/ من مثل تاریکی، تو مثل مهتاب

اگه باد از سر، زلف تو نگذره/ من میرم گم میشم تو جنگل خواب

گل گلدون من، ماه ایوون من/ از تو تنها شدم، چو ماهی از آب

گل هر آرزو، رفته از رنگ و بو/ من شدم رودخونه، دلم یه مرداب

آسمون آبی میشه اما گل خورشید/ رو شاخه های بید، دلش می گیره

دره مهتابی می شه،اما گل مهتاب/ از برکه های آب، بالا نمی ره

تو که دست تکون می دی/ به ستاره جون می دی

می شکفه گل از گل باغ

وقتی چشمات هم میاد/ دو ستاره کم میاد

می سوزه شقایق از داغ

گل گلدون من،ماه ایوون من/ از تو تنها شدم، چو ماهی از آب

گل هر آرزو،رفته از رنگ و بو/ من شدم رودخونه،دلم یه مرداب

سالمرگ موسیقی ایران

2325755090 — Sat, 19 Jan 2008 15:43:18 GMT

چه بر سر موسیقی ایران آمده؟هنرمندان این عرصه به کجا می روند؟(البته اگر بتوان نام هنرمند را بر این ها نهاد)نمی دانم دلیل این همه خود بزرگ بینی و ادعا چیست،به خاطر آثار درخشانشان است یا اخلاق نیکشان؟اگر دلیل این خودشیفتگی آثارشان است،بایدمتذکر شوم همکاری با پسماندهای لس آنجلس افتخار ندارد،از حیث اخلاق هم نباید زیاد روی خود حساب باز کنند زیرا باعث سرشکستگی خودشان می شود!خود این به اصطلاح هنرمندان هم می دانند که شهرتشان باد آورده است،طوری که هنوز هم در شوک این شهرت هستند و به قول یکی از همین دوستان خوش شانس بودند که به اینجا رسیدند!

یکی از عزیزان ترانه سرا از استعفای همکارش از ارشاد ابراز خوشحالی می کند و می گوید اگر این کار را نمی کردی گمان می بردم که حکومتی هستی و...حالا می توانی درباره ی ترانه ی...بنویسی!!!بر من پوشیده است که آیا این عزیز ارشاد را قبول دارند یا خیر؟زیرا در مصاحبه ای به تعریف و تمجید از ارشاد پرداخته بودند.جالب اینجاست آقای ترانه سرا در توهم هستند که اجازه ی همکارشان دست ایشان است!

قسمتی از مصاحبه ی ایشان:

"اگر ترانه می نویسم تلاشم را می کنم تا اگر بدعت گذار و جریان ساز نمی شوم لااقل در آن فضایی که می نویسم کار خوب ارائه دهم..."

به این قسمت توجه کنید ایشان معتقدند که جریان ساز نیستند ولی ظاهرا ارائه کار خوب را مساوی با تقلید می انگارند،البته در سخنانشان کاملا این موضوع را رد می کنند ولی اشتیاق به این تقلید تا جایی است که اگر با این عزیز مدتی همنشین شوید کاملا به علاقه زایدالوصفشان به ترانه سرای بزرگ دهه ی پنجاه پی خواهید برد.ایشان در مصاحبه ی خود اذعان می دارند که به ساده نویسی و نه سطحی نویسی معتقدند،در صورتی که برخی از صنایع ادبی که این عزیز در آثار خود مورد استفاده قرار می دهند سبب دیریابی ترانه هایشان می شود.یاد خاطره ای افتادم زمانی در وبلاگ همین فرد شخصی در مورد مفهوم یکی از بندهای ترانه ی ایشان سوالی مطرح کردند و ترانه سرای عزیز با استناد به سخن استاد مسلم ترانه ایران ابراز فرمودند که از پاسخ معذورند(جالب بود که اینجا نیز از سخنان همان ترانه سرای پیشرو سود جستند).

این روزها تمام نشریات پر است از مصاحبه های رنگارنگ،که در این میان مصاحبه های بعضی ترانه سرایان بسیار جالب است.باورتان می شود ترانه سرایی ابراز می دارد که روزی ۷ الی ۸ ترانه(ترانه؟؟؟!!) می نویسد!نوشتن ترانه مطمئنا عالیست و پرکاری عالی تر در صورتی که کمیت به کیفیت ضربه وارد نکند.یادش به خیر زمانی که همکاری با اسطوره ها برای هنرمندان مایه ی افتخار و شادمانی بود.این روزها کاملا موضوع برعکس شده که دو دلیل می تواند داشته باشد یا مفهوم اسطوره ی کنونی با آنچه که ما در ذهن داریم زمین تا آسمان مغایرت دارد و یا دید هنرمندان ما نسبت به همکاری هایشان زمین تا آسمان تغییر کرده.بنده هرچه سعی کردم نتوانستم خواننده ی اثری همچون "خوشگلا باید برقصن" را در زمره ی بزرگان قرار دهم و یا از همکاری با خواننده ی درجه چندم لس آنجلس ابراز خرسندی کنم.یادش به خیر زمانی که هنرمندان آرزوی همکاری با اشخاصی همچون استاد بابک بیات،واروژان بزرگ(روحشان شاد)و...را در سر می پروراندند.ظاهرا امروزه همکاری با آفریننده ی "دوست دارم خیلی زیاد" مایه ی افتخار و مباهات اهل فن(!!!)است.

وضعیت موسیقی در ایران به شدت آشفته است،تا حدی که جوانی گمنام به خود اجازه می دهد که بگوید من هنرمند درجه ی یک این مملکت هستم!عزیزان از همکاری های خیالی خویش می گویند و می نویسند و چسبیده های موسیقی رابزرگ تلقی می کنند،ترانه سراهای عزیز ما با افتخار از همکاری هایشان با هنرمند نماها می نویسند و به هرکس که ترانه هایشان را اجرا کند لقب استاد می دهند،آقای خواننده از فوق العاده بودن آخرین آلبومش می گوید و دیگران هم به همین ترتیب.

به نظر من و دوستانم این به اصطلاح هنرمندان کوچکترین خدمتی به موسیقی ایران نکرده اند و تنها با اسطوره های موسیقی عکس یادگاری دارند.کاش کمی از اخلاقیات این بزرگان الگو برداری کنند و تنها به فکر تحویل دادن لبخندی زیبا به دوربین نباشند.

زنده باد آیدین...

2325755090 — Wed, 02 Jan 2008 09:10:18 GMT

می خواستم درباره ی حکم بنویسم،فیلم مورد علاقه ام،اما...فوت بازیکن محبوبم شادی ناشی از دیدار با حکم را از من دور کرد.

دوستان می گویند همیشه اتفاقات خوب زمانی می افتد که اصلا انتظارش را نداری،اما این اتفاق بد(نه خوب)برای شخصی که اصلا انتظارش را نداشتم در بدترین زمان افتاد!

"بسکتبالیست با ارزش کشورمان آیدین نیکخواه بهرامی در یک سانحه ی رانندگی جانش را از دست داد!"

باور کردنی نیست،نبود آیدین در زمین،جای خالی آیدین در تیم ملی و صبا،باور کردنی نیست پرواز آیدین،بلندترین پروازش...آن هم در شرایطی که شدیدا انتظار المپیک را می کشید و ما انتظار پرتاب های سه امتیازیش را در بازی ها.همان پرتاب هایی که تیم ملی را به المپیک رساند...پرتاب های آیدین...پرتاب های سه امتیازی آیدین...آیدین...!خاطره ها می آیند،اما نمی روند!چند ثانیه ی پایانی فینال:پاس کاری زیبای بچه ها،آیدین هم بود...سوت پایان و خوشحالی همه،باز هم آیدین بود...آیدین بر دوش حامد برای برداشتن یادگاری از این قهرمانی شیرین...و حالا...ما سردرگم داشتن یادگاری از آیدین!

آیدین عزیز دیدن بازی های المپیک بدون حضور تو دردآور است،بعد از ۵۹ سال با تو به المپیک رسیدیم اما بدون تو المپیک را تجربه می کنیم."المپیک ما داریم میایم" این حرف تو و صمد بود،هر دو با هم...چرا روی حرفت نماندی؟چرا رفتی؟چرا؟چرا هوای سرد را برای سفرت انتخاب کردی؟مگر نمی دانستی که خاک ذاتا سرد است،چه برسد زمستان هم باشد.میزبانی قطعه ی قهرمانان از تو زود بود،خیلی زود...این حرف به خاطر نیازمان به تو نیست،نه،به خاطر خودت،به خاطر آیدین نیکخواه بهرامی!قهرمان زیرکیت را تحسین می کنم!در اوج رفتی و ماندگار شدی،فراموش نمی شوی،یعنی اجازه نمی دهیم که فراموش شوی!بازی های المپیک را با یاد تو و پیراهن باارزشت دنبال می کنم تا عدم حضورت در زمین را حس نکنم!اما نه،هستی،همیشه،همه جا،نام بسکتبال ایران با قهرمانش گره خورده...قهرمان آیدین...قهرمان آیدین نیکخواه بهرامی!

زنده باد آیدین...

مصاحبه ی قدیمی با صمد و آیدین نیکخواه بهرامی در ادامه مطلب

بیوگرافی داریوش مهرجویی

2325755090 — Sun, 09 Dec 2007 08:05:18 GMT

بیوگرافی و توضیحات:

نام:داریوش مهرجویی

تاریخ تولد:۱۳۱۹

لیسانس فلسفه از دانشگاه UCLA

-----------------------------------------------------

پس از اتمام تحصیل در امریکا مدتی سردبیری نشریه پارس ریویودر لس آنجلس را به عهده گرفت.در سال ۱۳۴۵ به ایران بازمی گردد و فیلم تجاری الماس ۳۳ را می سازد که با شکست همه جانبه رو به رو می شود.درسال ۱۳۴۸ و با ساخت فیلم گاو به همراه فیلم قیصر ساخته مسعود کیمیایی پایه گذار نوع جدیدی از سینما می شود.

در سال ۱۳۶۸ با ساخت فیلم هامون،زندگی روشنفکران را به تصویر می کشد که سخت مورد پسند منتقدان و تماشاگران قرار می گیرد و بعدها در نظر سنجی های مختلف به عنوان فیلم محبوب تماشاگران انتخاب می شود.

در سال ۱۳۷۶ مهرجویی داستان بسیار زیبای درخت گلابی نوشته گلی ترقی را به تصویر می کشد که یکی از ماندگارترین فیلم های نوستالژیک سینمای ایران نام می گیرد.

بعد از ساخت درخت گلابی،مهرجویی با ساخت دو فیلم بلند:میکس(۱۳۷۸)و بمانی(۱۳۸۰) هیچگاه نتوانست موفقیت های پیشین را تکرار کند.فیلم سنتوری از ساخته های او و با بازی بهرام رادان و گلشیفته فراهانی توقیف شد و اجازه نمایش نیافت.سنتوری در جشنواره فیلم فجر به همراه فیلم اخراجی ها به عنوان فیلم منتخب مردم انتخاب شد و بهرام رادان نیز برای بازی در این فیلم برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنواره شد.

-----------------------------------------------------

برنده جایزه بهترین کارگردانی:

هامون/جشنواره فیلم فجر(۱۳۶۸)

پری/جشنواره فیلم فجر(۱۳۷۳)

برنده جایزه بهترین فیلمنامه:

هامون/جشنواره فیلم فجر(۱۳۶۸)

سارا/جشنواره فیلم فجر(۱۳۷۱)

کاندید جایزه بهترین کارگردانی:

تمام فیلم هایی که بعد از انقلاب ساخته!

کاندید جایزه بهترین فیلمنامه:
اجاره نشین ها/جشنواره فیلم فجر(۱۳۶۵)

پری/جشنواره فیلم فجر(۱۳۷۳)

لیلا/جشنواره فیلم فجر(۱۳۷۵)

بمانی/جشنواره فیلم فجر(۱۳۸۰)

-----------------------------------------------------

بخشی از فیلم شناسی:

الماس ۳۳(۱۳۴۶)

گاو(۱۳۴۸)

آقای هالو(۱۳۴۹)

پستچی(۱۳۵۰)

دایره مینا(۱۳۵۳)

مدرسه ای که می رفتیم(۱۳۵۹)

اجاره نشین ها(۱۳۶۵)

شیرک(۱۳۶۶)

هامون(۱۳۶۸)

بانو(۱۳۷۰)

سارا(۱۳۷۱)

پری(۱۳۷۳)

لیلا(۱۳۷۵)

درخت گلابی(۱۳۷۶)

دختر دایی گمشده(از قصه های کیش،۱۳۷۷)

میکس(۱۳۷۸)

بمانی(۱۳۸۰)

مهمان مامان(۱۳۸۲)

سنتوری(۱۳۸۵)

استاد تولدت مبارک!

2325755090 — Sat, 24 Nov 2007 15:02:18 GMT

نفسم حبس شده،بالا نمی آید.مردم اما باز هم زنده شدم.یک جمله ی کوتاه دنیا را بر سرم آوار کرد،زندگی و کامم را تلخ تر و روحم را افسرده تر.

"بابک بیات درگذشت"

بی صدا گریه کردم تا مبادا کسی متوجه اشک ریختنم شود و غرورم...

دوستش داشتم به اندازه ی تمام دنیا،به اندازه ی خاطراتم،به اندازه ی عاشقانه هایم.بتم بود و قهرمان رویاهایم.با ملودی هایش زندگی می کردم،اشک می ریختم و امید می گرفتم.تصور اینکه دیگر ملودی نسازد برایم غیر ممکن بود و اصلا به این مسئله فکر نمی کردم.بیمار بود،اما،نباید می رفت چون من دوستش داشتم.ذکر هر روزم شفایش بود.روزی که رفت همه می دانستند غیر از من.آن روز را هم با آرزوی شفایش گذراندم اما،ششم آذر همه چیز تمام شد...پاییز سیاه بودنش را به رخم کشید و آذر داغ بودن آتشش را،با داغی که بر دلم گذاشت...طلایه دار رفت و به مانی عزیزش،شاملو،واروژان و ... پیوست.رفت تا به اشک های ما در این دنیا بخندد.رفت تا هر روز روز شکستن بغض من باشد.رفت تا دل به عکس هایی ببندم که تنها دلخوشی ام هستند و دل به قلمی که بی وقفه در غم نبودش می نویسد.دل به ملودی هایی ببندم که حالا رنگ و بوی دیگری برایم دارند.دلم گرفت برای غریبانه رفتنش،برای مهربانی و سکوتش،برای صدای بی صدایش.دلم گرفت که به دیدنش نرفتم،ساده ترین کاری که از دستم برمی آمد و دریغ کردم.

دوست داشت برود،از نگاه ها حرف هایش در چند ماه آخر مشخص بود.خسته بود از من و ما تکراری،از مکررات خسته کننده ی ما و بالاخره رفت.رفت و آرامش را یافت و جالب اینجاست که من و تو و ما برای آدمی می گرییم که به آرامش رسیده ولی خودمان در منجلاب دنیا دست و پا می زنیم و اسمش را زندگی نهاده ایم.زندگی که معنی زنده بودن را نداشته باشد خود ذلت است،بابک بیات در تمام طول عمر خود زنده بود به معنای واقعی،زندگی می کرد این ها همه از آثارش مشخص است.

صحبتی از بی مهری هایی که بعد از مرگ به استاد شد نمی کنم،این آپ فقط به او اختصاص دارد،اویی که دلیل بودن این وبلاگ و امید نویسنده اش است و اولین سالگرد تولد دوباره اش.

راستی یادمان نرود که تولد افسانه ی تکرار ناشدنیمان را تبریک بگوییم.

استاد تولدت مبارک!

برای دیدن عکس ها به ادامه مطلب مراجعه کنید.