...المپیک و مرگ تدریجی یک رویا

شنبه دوم شهریور 1387 ساعت 13:13

خدا را شکر،بالاخره المپیک ۲۰۰۸ پکن برای ایران به پایان رسید (البته با مدال طلائی که هادی ساعی عزیز به دست آورد تا آرزو به دل نمانیم،آفرین به غیرتش!).المپیکی که برای کاروان ورزشی ایران و البته مردم ایران پر بود از ناکامی.المپیک ۲۰۰۸ کلکسیون اشتباهات مسئولین محترم (!) و کادر فنی تیم ها شد.

در تکواندو نادریان بی تجربه و جوان به جای بهزاد خداداد راهی میدان بزرگ المپیک شد که مسلما نتیجه ی کار قابل پیش بینی بود.پیش از المپیک کادر فنی تیم ملی تکواندو برای توجیه تصمیم خود به بهانه تراشی های مختلف روی آوردند و ادعاهای مختلفی می کردند که خنده دار ترین حرف کادر فنی کاردان این بود: " سبک بازی نادریان مانند لوپز است " (لوپز قهرمان آمریکایی بزرگ و معروف در رشته ی تکواندو است!!!).

عزیزان با اطمینان به حرف خود (که برای خیلی ها حکم لطیفه را داشت) بهزاد خداداد را پس زدند،حالا از مسائلی که در حین برگزاری مسابقه ی انتخابی بین این دو برای خداداد به وجود آوردند چشم پوشی کردم...! استعداد نادریان را انکار نمی کنم اما باید بدانیم میدان المپیک محل محک زدن جوانان نیست،به خدا قسم نیست...نادریان استعداد لازم را دارد ولی نه در حد المپیک،نادریان فاقد تجربه بود (تجربه ای که در کنار تکنیک به کمک هادی ساعی آمد و فرجامش مدال طلا بود ).تمامی این حرف ها یعنی ما باید از بهترینمان استفاده می کردیم،بهترین ورزشکاری که در اختیار داشتیم...بهترین یعنی خداداد...یعنی بهزاد خداداد...

مربیان نازنین اعصاب مردم را محلی برای برای پیاده روی دسته جمعی تصور می کردند و به همین دلیل نه تنها به اشتباهاتشان اعتراف نمی کردند،بلکه تمام ناکامی ها را متوجه ورزشکاران می دانستند.مثلاً کادر فنی تیم ملی کشتی.ماجرا های بعد از باخت سوریان هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود (حتی اگر حمید سوریان عزیز قهرمان مورد علاقه ام نبود).عزیزان با حرف هایی نظیر "سوریان به خودش باخت" ، "اشتباهات فردی باعث باخت سوریان شد" و اظهار نظراتی از این دست قصد داشتند که تنها و تنها سوریان را در این باخت مقصر جلوه دهند که به هر جهت موفق نشدند...سوریان قهرمان ماست و ما به او عشق می ورزیم...

گلایه را تمام می کنم،این فقط بخشی از انتقادات من بود به کسانی که در این المپیک امیدم را نا امید کردند و قهرمانان سرزمینم را بی انگیزه...البته من به عنوان فردی عام انتقاد کردم و خود را منتقد نمی دانم،این را گفتم که بعد مثل گذشته نگویید نگفتی!!! بررسی و ریشه یابی مشکلات بماند برای کارشناسان و منتقدان راستین (تاکید می کنم راستین) ورزش...از ناکامی های المپیک که بگذریم به دستاوردی بزرگ می رسیم،به موفقیتی بزرگ...موفقیتی که تیم ملی بسکتبال کشورمان به دست آورد.بازی و عملکرد بازیکنان نسبتاً خوب بود که البته این ایده آل بسکتبالدوستان ایرانی نیست،اما به عنوان اولین تجربه بسیار ارزنده بود.به عقیده ی من تیم ملی بسکتبال بهترین بازی خود را مقابل آرژانتین انجام داد،آرژانتینی که مدافع عنوان فهرمانی بود.فقط مسئله ای که جای سوال داشت این بود که ما در برخی مسابقات آغازی طوفانی داشتیم اما با شروع نیمه ی دوم بازی کم جان تری را به نمایش می گذاشتیم که البته حامد آفاق نازنین معتقد بود که بازیکنان از لحاظ بدنی تحلیل می رفتند و بدنسازی خوبی نداشتند که من هم با ایشان موافقم اما آقای مشحون این ادعا را رد می کنند (که مطمئناً نظرشان محترم است).

از موفقیت های دیگر می توان به یکه تازی حامد حدادی عزیز اشاره کرد.حامد تا پایان دور مقدماتی در بخش بلاک شات با ۱۳ بلاک و میانگین ۶/۲ در هر دیدار به عنوان بهترین بلاک شاتر شناخته شد و در بخش ریباند با میانگین ۳/۱۱ در هر بازی و مجموع ۵۶ ریباند در پنج مسابقه لقب بهترین رباندر را از آن خود کرد.ارزش کار حامد زمانی مشخص می شود که آمار نشان می دهد ۲۸ ستاره ی لیگ NBA در مسابقات المپیک حاضر بوده اند و او در رقابت با بازیکنانی مانند لبرون جیمز،یائو مینگ و ... به عنوان بهترین معرفی شده است.

در کنار حامد حدادی بازیکنان دیگری نظیر صمد نیکخواه بهرامی کاپیتان ارزنده ی تیم ملی،مهدی کامرانی،اوشین ساهاکیان عزیز،حامد آفاق نازنین و ... نیز در ترکیب تیم درخشیدند.

پایدار باشد افتخار آفرینی جوانان غیور سرزمین جاویدمان،ایران...

 

----------------------------------------------------------------

راستی از این به بعد با آپ های هنری باز می گردم...

نوشته شده توسط نازنین | موضوع: | لینک ثابت